Ήρωες και ιερά τέρατα

Ήρωες και ιερά τέρατα

Από την στιγμή της εμφάνισής του στη γη, ο άνθρωπος ήρθε αντιμέτωπος με τον αγώνα της επιβίωσης που είναι ατέλειωτος κι εξοντωτικός καθώς κάθε στιγμή καλείται να υπερπηδά εμπόδια και να ξεπερνά περιορισμούς.

Μέσα στον αγώνα, κατάλαβε πως βασικό του όπλο ήταν η δύναμη του μυαλού του που θ’ αποδείκνυε την ισχύ του έναντι του εχθρού.

Όμως ήταν ανεκπαίδευτος και χρειαζόταν ένα πρότυπο που θα τον παρακινούσε και θα τον δίδασκε πώς να λυτρωθεί από τα δεσμά του φόβου,

όχι αψηφώντας τον κίνδυνο, αλλά μελετώντας κι εξετάζοντας όλες τις παραμέτρους που τον απομακρύνουν και τον αποδυναμώνουν.

Έχοντας έμφυτα ηρωϊκά στοιχεία, ο άνθρωπος, αναζήτησε έναν αληθινό Ήρωα για να τον μυήσει στην υπέρβαση, ενεργοποιώντας τις αδρανείς του δυνάμεις.

Πιο δυνατή από την ανάγκη της επιβίωσης, ήταν η ανάγκη της ψυχής που οδήγησε στην «συνάντηση» του κοινού θνητού με τον Ήρωα

και τότε δημιουργήθηκε το σπουδαίο κεφάλαιο της Ελληνικής κοσμοθέασης που αναφέρεται στους Έλληνες Ήρωες αλλά και στους αντιπάλους τους τα ιερά τέρατα!

Η υπερβατική παρουσία των Ηρώων ξεκινά από την πλέον μακρινή αρχαιότητα και φτάνει έως τις ημέρες μας, έχοντας ξεπεράσει την φθορά του χρόνου κι έχοντας δημιουργήσει το αρχέτυπο που δονεί το συλλογικό υποσυνείδητο του λαού μας.

Τα κατορθώματά τους από γενιά σε γενιά κι από στόμα σε στόμα έγιναν ξακουστά και οι Ήρωες θρύλος.

Θρύλος είναι η προφορική παράδοση που στο πέρασμα του χρόνου και των ανθρώπων ξετυλίγει ένα πανίσχυρο νήμα μνήμης που συνδέει άρρηκτα το σήμερα με το μακρινό χθες. Και φυσικά κάθε θρύλος ξεκινά με την αφήγηση ενός αληθινού γεγονότος.

Μόνο αν κατανοήσουμε την πραγματική έννοια του όρου «θρύλος», τότε θα επαναπροσδιορίσουμε την έννοια του Ήρωα και την ουσία της Μυθολογίας μας που δεν είναι παραμύθι, αλλά αλληγορική αποτύπωση ισχυρών νοημάτων.

Η γενεαλογία των Ηρώων παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα συνεύρεσης ενός θεού με μια θνητή.

Δεν είναι καθόλου τυχαία αυτή η «μίξη», αλλά δηλωτική της θείας σπίθας που φέρει ο άνθρωπος, σηματοδοτώντας τις τεράστιες δυνατότητες με τις οποίες είναι προικισμένος και που συνήθως παραμένουν κοιμισμένες κι ανεκμετάλλευτες μέσα σε μια πρόσκαιρη σάρκα.

Οι Ήρωες της Μυθολογίας μας στο ξεκίνημα της πορείας τους είναι όπως όλοι οι κοινοί άνθρωποι, έχουν πάθη, ελαττώματα και κινούνται ανάμεσα στην έλλειψη και την υπέρβολή προσπαθώντας να βρουν λύση.

Κάνουν λάθη και πάλι προσπαθώντας, τα διορθώνουν μέσα από ξεπεράσματα οδυνηρά και αναγκαία.

Όταν καταφέρουν να εκπληρώσουν τον στόχο, το κατόρθωμά τους είναι πλέον άθλος, γιατί έχει προέλθει από το λάθος που αναζητά επαναφορά στην ορθότητα.

Σπουδαίος αναγραμματισμός θείας γλώσσας το λάθος που γίνεται άθλος και καθρεφτίζει κίνηση, προσπάθεια, στόχο, πίστη κι αποτέλεσμα.

Μόνο όταν κάποιος καταφέρει να ισορροπήσει ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη είναι ουσιαστικά όρθιος, ικανός να κινηθεί αποτελεσματικά προς την αποκατάσταση της αδικίας που είναι ο βασικός στόχος.

Πρόκειται για μια σκληρή δοκιμασία πολλαπλών απαιτήσεων, όπως η αποδυνάμωση του υπέρμετρου «εγώ», η επιστράτευση της λογικής προς σχεδιασμό στρατηγικής κι η τελική εφαρμογή προς την αποκατάσταση της ορθής τάξεως.

Βήματα δύσκολα, ουσιαστικά κι αναπόσπαστα με την εφαρμογή αυτής της σκληρής διαδικασίας.

Επειδή δεν είναι εύκολο να πάρει κάποιος την πρωτοβουλία για το ξεκίνημα μια τόσο οδυνηρής πορείας, η ίδια η ζωή μέσα από καταστάσεις ξαφνικές κι απρόβλεπτες, επιβάλλει την ιερή διαδικασία της κάθαρσης, με τον δικό της τρόπο που είναι μονόδρομος.

Το πρώτο αθάνατο παράδειγμα έρχεται από τον μέγιστο των Ελλήνων Ηρώων, τον Ηρακλή, όταν υπέπεσε στο τραγικό λάθος να θανατώσει τη γυναίκα και τα παιδιά του.

Το έγκλημα απαίτησε κάθαρση και τότε υποχρεώθηκε από τον Ευρυσθέα να πραγματοποιήσει τους 12 άθλους.

Εκείνος έχοντας την ευρεία θέαση (Ευρυσθέας) των δυνατοτήτων του θείου που κρύβονται στην ανθρώπινη υπόσταση του Ηρακλή, τον αναγκάζει να υπερβεί το θνητό του μέρος και να φέρει στο φως την πραγματική δύναμη του μυαλού και την αντοχή του σώματος.

Ο κάθε ένας από τους άθλους του Ηρακλή συμβολίζει την κατατρόπωση ενός πάθους. Η επιτυχία της έκβασης απαιτεί αποφασιστικότητα, προσήλωση στον στόχο κι απεριόριστη αντοχή.

Η διαδρομή για την ολοκλήρωση του έργου είναι μακρά κι οδυνηρή, είναι όμως αναγκαία για την αποθέωση του Ήρωα στο πάνθεον των αθανάτων και την ταύτιση του ονόματός του στην έννοια του αρχέτυπου.

Από τότε έως σήμερα δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα, πάντα καραδοκεί ο υπέρμετρος εγωϊσμός σαν το λιοντάρι της Νεμέας,

η αδηφάγος εξουσία σαν την Λερναία Ύδρα κι αμέτρητα ανθρωπόμορφα αρπακτικά σαν τις Στυμφαλίδες όρνιθες.

Θηρία τρομακτικά στην όψη, στις διαθέσεις και στη δύναμη που παραλύουν τον εχθρό μόνο με την παρουσία τους.

Όμως τα Ιερά Τέρατα της Μυθολογίας μας είναι τέκνα των θεών, απολύτως αναγκαία για την ενεργοποίηση των κρυμμένων δυνάμεων.

Ωθούν τον άνθρωπο σε διαρκή κίνηση μυαλού και σώματος, απομακρύνοντάς τον από την αδράνεια και θυμίζοντάς του πως η κίνηση είναι ζωή, σε αντίθεση με την ακινησία που είναι θάνατος.

Γι’ αυτό, όσο υπάρχει ζωή θα υπάρχει πόλεμος κι αντιπαλότητα με Τέρατα που θα εξαναγκάζουν τον άνθρωπο να μετουσιωθεί σε Ήρωα!