Το ζεϊμπέκικο, αυτός ο πανάρχαιος χορός

Όπως μας εξιστορεί ο Πλούταρχος, γυρίζοντας νικητής ο Θησέας από την Κρήτη πέρασε πρώτα από τη Νάξο, όπου άφησε την Αριάδνη και πρίν γυρίσει στην Αθήνα πέρασε από τη Δήλο.

Αφού προσέφερε θυσία στον Απόλλωνα χόρεψε ένα χορό γύρω από τον Κερατώνα βωμό, ο οποίος ήταν κατασκευασμένος μόνον με αριστερά κέρατα. Το αριστερό δηλώνει το άρρεν. Την ίδια στιγμή ο χορός αυτός ήταν μύηση στον Λαβύρινθο των διαδρόμων και των διεξόδων του, και ο οποίος χορός είχε πολλές περιστροφές και ελιγμούς. Ο χορός αυτός ονομαζόταν Γέρανος.

Ο Έλληνας σήμερα, αφού έχει κάνει τη σπονδή με κρασί, χορεύει ένα χορό με πολλές περιστροφές και ελιγμούς, ταξιδεύοντας μέσα στίς διαδρομές και τις εκφράσεις της ψυχής του έχοντας τα χέρια απλωμένα ελεύθερα και το πόδι σηκωτό βηματιστό, όπως το πουλί ο γερανός. Ο χορός αυτός λέγεται ζεϊμπέκικο και χορεύεται από έναν μόνον άνδρα.

Όταν ο άνθρωπος ανοίγει σαν το γερανό διάπλατα τα χέρια δε φοβάται τίποτα, ο νούς αδειάζει, η καρδιά ανασαίνει ελεύθερα και η ψυχή αγάγεται κυματιστά. Μήπως τελικά το Ζεϊμπέκικο είναι ο χορός Γέρανος;

ΑΔ